Ik kies de moeilijkste…

Besluit ik vrij snel.
Normaal zou ik een makkelijkere kiezen.
Doe ik mijn best om als eerste klaar te zijn. Wil ik het “het beste” doen.

Niet omdat ik wil winnen, al is dat dopamineshotje erg lekker.
Wel omdat ik niet als onkundig gezien wil worden.
Omdat ik het verhaal dat ik mezelf daarover vertel liever niet hoor.
De gevoelens die dat bij me oproept liever niet voel.

Dus ik kies de moeilijkste sudoku. Ik weet zeker dat ik die niet als eerste oplos.
Daardoor gun ik mezelf de ruimte om op te merken van er van binnen gebeurt.
Dat is wat ik nu wil ervaren. Tijdens deze Moed om te Falen trainingsdag.

We onderzoeken onbevangenheid.
Wanneer voel ik me enthousiast? Hoe lang pak ik door? Waar is mijn aandacht?
Durf ik om me heen te kijken? Achter over te leunen? Om hulp te vragen?
Een andere strategie te proberen? Wanneer haak ik af? Wat denk ik daarbij?

Normaal vraag ik niet snel om hulp.
Ik ga wel hardop zitten klagen in de hoop dat iemand z’n hulp aanbiedt.
Die ik dan eerst 2 keer beleefd afwijs om uiteindelijk dankbaar te aanbaarden.

Vandaag daag ik mezelf uit om het tegenovergestelde te doen.
Hanneke heeft ook de moeilijkste puzzel gekozen. Ik zoek haar op.
Ze heeft waardevolle tips voor me. “Hey, dit is fijn.” denk ik nog.

En dan hoor ik mezelf haar een vraag stellen…
“Jij hebt mij goed geholpen. Wat kan ik voor jou doen?” Ze vindt het tof dat ik dat vraag.

Even voel ik me de grootste “Kijk mij dat eens goed doen.”
Maar ik weet ook meteen dat er iets niet klopt. Ik kan er mijn vinger nog niet op leggen.

Terug aan mijn tafel, verder stoeiend met die puzzel die ik never-de-nooit-niet op ga lossen, valt het kwartje.
Ik wilde háár helemaal niet helpen. Mijn vraag was bedoeld voor mìj
Ik wilde van mijn schuldgevoel af. Omdat ik haar tijd in beslag had genomen met mijn vragen.
Voelde me bezwaard omdat ze door mij niet door kon werken.

Wow, dat inzicht kwam binnen. 
Hoe vaak voelde ik me teveel? Zegde ik hulp af die ik best kon gebruiken?
Niet lastig willen zijn. Niet te moeilijk. Of diegene waar anderen op moeten wachten.

Ik ben al lang niet meer dat meisje dat dit blijkbaar geleerd heeft.
Ik heb nota bene een theatervoorstelling gemaakt, dat is toch behoorlijk onbevangen.
En toch blijf ook ik hierin leren. Door aan te gaan wat ik liever wegmoffel.

Ik weet dat dit voor veel gevoelsmensen een ding is. 
Het vermijden van die kleine venijnige steekjes. Die soms zo hard binnen komen.
Waardoor jij voorzichtig wordt. Omdat je het niet snapt. Jezelf niet vertrouwt.
Jouw kleuren verstopt. Of juist nog harder werkt om jezelf te bewijzen.

Daarom is het belangrijk om met kleine stapjes te oefenen.
Bijvoorbeeld door jezelf een ander doel te stellen.
Je te focussen op het proces in plaats van op de uitkomst.
Nieuwsgierig te zijn naar wat er van binnen gebeurt.

Waar hou jij jezelf tegen?
Omdat je het gevoel hebt dat je teveel bent?
Wat zou jij graag willen ontvangen, zonder er iets voor terug te hoeven doen?
Waar gun jij jezelf meer ruimte?

Ik heb de puzzel niet opgelost. Ik kon niet eens 1 cijfer invullen.
Maar voel me enorm dankbaar voor deze les, deze herkenning.
Want die brengt me meer dan wanneer ik enkel voor de winst was gegaan.

Waar zou jij graag mee willen oefenen?
Om jezelf meer ademruimte te geven? Meer ontspanning en lol?
Laat het me eens weten als je wilt.