In vier stappen van die hoge piek naar dat diepe dal.

“Het ene moment sta je midden in de belangstelling volop te genieten. Het andere moment heb je niet eens de energie om de telefoon op te nemen.”

Ik werkte lang als begeleider in de sociale werkvoorziening. Mensen die niet in een “gewone” baan konden functioneren kregen hier een passende werkplek.
Ik wilde zo graag. Ik ging de wereld verbeteren door deze kwetsbare groep mensen aan een baan te helpen.
Met mijn lach, mijn vermogen om steeds weer op te staan en mijn wens om iets wezenlijks bij te dragen ging ik elke dag het avontuur aan.

De ene dag kon ik heel de wereld aan. Pakte ik alle taken op, wist ik iedereen te motiveren.
De andere dag had ik niet eens de energie om mijn telefoon te beantwoorden.
Mijn leidinggevende vroeg me in die tijd eens of ik niet manisch depressief was.
Door die vraag wist ik het zeker, het zou nooit wat worden met mij.
Heel langzaam raakte ik mijn energie kwijt.
En daarmee mijn durf om groot te dromen, mijn creativiteit en mijn gevoel dat ik iets zou kunnen betekenen voor anderen.

Nu, 20 jaar, heel veel levenservaring en bakken met kennis rijker, kan ik dit verhaal zo goed plaatsen.
Enerzijds willen leven met het gaspedaal vol ingedrukt, avonturen beleven, op de barricade voor de kwetsbare medemens. Tegelijk een hele grote behoefte voelen om alleen te zijn, in stilte tot mezelf te komen, bezinnen op wat ik ook alweer wilde. Die laatste kant mocht er niet zijn. Die duwde ik weg. Die kant was voor watjes en dat wilde ik niet zijn. Dus bleef ik tegen mijn grenzen aanlopen.

Maar hé, gelukkig leerde ik er wel elke keer van. 20 jaar lang levenslessen in vallen en opstaan.
In jezelf leren kennen en omarmen, precies zoals je bent. En dat dit goed is, precies zoals het is.

Ik leerde bijvoorbeeld dat er een steeds terugkerende cyclus bestaat in het proces van de hele wereld aankunnen tot geen energie om de telefoon aan te nemen. Hier zit een golfbeweging in die bestaat uit vier fases of stappen.

Fase 1: Het gaat goed met je, je kunt de wereld aan.
Er komen allemaal leuke gebeurtenissen, leuke mensen op te pad. Eindelijk loopt het lekker, die golf neemt je mee in een soort van flow.

Fase 2: Het gaat nog steeds goed met je, maar je realiseert je ook dat je verzuimt om echt goed voor jezelf te zorgen.
Op tijd naar bed? Jouw dagelijkse rustmoment? Sporten, gezond eten? Dat zou je eigenlijk weer op moeten pakken. Maar het gaat nog wel, dus dat kan nog een weekje wachten. Toch?

Fase 3: Oei, het gaat nu niet meer zo goed. Van het ene op het andere moment is de golf weg.
Maar nu staat de agenda vol met afspraken en verplichtingen, nu is er geen tijd om tot jezelf te komen. Even volhouden maar, volgende week is er weer ruimte. Je merkt in deze fase ook dat het niet lukt om terug te schakelen. Je weet wat goed voor je is, maar kunt niet meer bijsturen. Je staat op jouw surfboard op die golf die voort dendert en al wat je kunt doen is uit alle macht proberen om te blijven staan.

Fase 4:  Weg energie, moe, moe, moe.
Nergens energie voor en een ontevreden gevoel over jezelf. Weer niet gelukt om in die lekkere energie te blijven. Hoe doen anderen dat toch? In deze fase kun je niet anders dan de tijd nemen om te herstellen. Je bent uiteindelijk toch in die kolkende golven beland, aangespoeld op het strand en blijft daar liggen.

Na een week onzichtbaarheid ben je weer bijgekomen en ga je met hernieuwde hoop en enthousiasme weer aan de slag. Op zoek naar een nieuwe methodiek, een nieuwe coach, goeroe of begeleider die je deze keer echt gaat leren hoe je voor eeuwig en altijd op de top van die berg kunt blijven staan. Om vervolgens zoveel dagen of weken later weer aan fase 1 te beginnen.

Herkenbaar?
Deze cyclus hoort natuurlijk ook gewoon bij het leven. Bij pieken horen dalen, bij ups horen downs, na regen komt zonneschijn. De uitspraken zijn er niet voor niets.

Maar als jij je te vaak jezelf in deze golfbeweging verliest, omdat je bijvoorbeeld niet weet dat deze bestaat of in welke fase jij je op dat moment bevind, dan kan het voelen als of het nooit meer goed komt. Dan word je doelloos meegevoerd op de golven die blijven komen. Dat kost ontzettend veel energie en heeft een negatief effect op jouw zelfbeeld en zelfvertrouwen. Je hebt immers niet het gevoel dat je dit kunt beïnvloeden.

Doordat ik leerde om de oplossing in mezelf te zoeken, te leren surfen, mijn balans te vinden op die surfplank en vooruit te kijken, werden de dalen en de downs wel beduidend minder diep. De pieken en de ups beleef ik bewuster, daar geniet ik meer van.
Streng voor mezelf zijn in mijn self-care. Ook op die dagen dat ik de wereld aan kan gezond blijven eten, mijn rustmomenten pakken.
En elke dag, hoe waardeloos en energieloos deze ook aanvoelde, opschrijven waar ik dankbaar voor ben.

Wat kun jij hiermee?
Ga eens op zoek naar jouw golfbeweging. Wanneer ga jij door? Wat is het moment waarop jij de eerste scheurtjes opmerkt? Hoe ga je daar normaal gesproken mee om? Wat zou je deze keer anders kunnen doen? Hoe kun je, juist dan, lief zijn voor jezelf? Wat heb je op dat moment nodig om op de rem te trappen? Hoe word jij kapitein op jouw schip?

Meer lezen over dit onderwerp? Dan is het GRATIS e-book over extravert en hoogsensitief zijn misschien iets voor jou. Je vraagt het hier aan. 

Liefs,
Marielle