Marielle

Sometimes I pretend to be normal.

But I gets boring, so I go back to being me.

Mijn klanten zijn mensen die van betekenis willen zijn. Nieuwsgierig, leergierig en enthousiast. Ze zien makkelijk voor zich hoe iets mooier, fijner of passender kan. Zijn op hun best als ze hun gedachten vrij kunnen laten gaan. Dan leggen ze razendsnel verrassende verbindingen en komen ze tot de mooiste inzichten. Om zich vervolgens, wanneer anderen niet mee gaan in hun enthousiasme of snelheid, toch weer terug te trekken en voorzichtig te worden. En daar ontzettend van te balen.

Mensen die zich realiseren dat ze thuis ondeugender, grappiger en vrijer zijn dan op hun werk en beseffen dat anderen niet alles van hen te zien krijgen. Ze voelen namelijk haarfijn aan wat er van hen verwacht wordt en zetten daarvoor functioneel in wat er nodig is. Maar juist die kanten die ze niet laten zien, omdat ze “te” zijn. Te aanwezig, te verlegen, te gedreven, te moeilijk, te snel, bedachtzaam, te kritisch…
Die maken hen zo leuk.

Persoonlijke groei stond bij mij altijd bovenaan. Als kind met dans en theater, maar hé, dat hoort niet bij serieuze volwassenen hè. Als re-integratie- en loopbaancoach door het volgen van verschillende coachopleidingen, omdat ik dacht dat ik nog niet goed genoeg was. Als extravert, sensitief mens, omdat het in mijn systeem zit. We mogen dit “lerend zijn” omarmen. Inclusief lastige lessen en toffe inzichten.

Ik leerde over veerkracht, moed, sensitiviteit, stress, falen en positieve psychologie. Ik leerde over mens zijn, met alles wat daarbij hoort als temperamentvol gevoelsmens. En ik leerde over mijn manier om dit door te geven.

Ik maakte in 2018 een theatervoorstelling over mijn zoektocht in het leven als gevoelig tiepje, waarmee het theater weer terug in mijn leven en mijn werk kwamen. Daar leerde ik pas echt om mezelf, met al mijn “te” te waarderen en kon ik zien hoe de kanten die ik achterwege liet, juist mijn talenten en eigen ik in zich dragen. Net als bij mijn klanten die zich niet zomaar in een hokje laten vangen. Gelukkig maar, want de wereld zou er een stuk saaier van worden.

Zij willen in één keer de zee in rennen en tegelijkertijd met alle tien hun tenen voelen hoe het water is. Ze roepen uit enthousiasme “dat doe ik wel” om vervolgens te schrikken wanneer iedereen kijkt. Ze genieten zo intens ergens van dat ze er vervolgens drie dagen van bij moeten komen.

Ze verlangen ernaar om zichzelf wat minder aan te passen en hun binnenkant ook van buiten te laten zien, maar weten niet goed hoe ze dat kunnen doen zonder zichzelf te overbluffen, anderen te choqueren of voor het hoofd te stoten.

Ze zijn eigen wijs, gedreven en idealistisch, al zullen ze dat in hun bescheidenheid niet zo noemen. Ze kunnen om zichzelf lachen, gaan “aan” van goede gesprekken en hebben iets eigens. Ze worden intens en tot tranen geroerd door kunst, muziek, onverwachte inspiratie, mooie dingen en wanneer “het klopt”.

Het doet me verdriet om te zien hoe ze hun eigenheid kwijtraken en denken dat ze niet goed genoeg zijn. Ik weet dat ze, ondanks dat ze jeuk krijgen van woorden als authentiek en “gewoon jezelf zijn, toch altijd weer naar manieren zoeken om hun eigen aardigheden meer ruimte te geven. Ik help hen daarbij. 

Ik zet je weer aan en geef je alle ruimte om jezelf te waarderen.

Mijn grote gebaren en sterke mimiek toveren een lach op je gezicht waardoor je ontspant. De oefeningen en opdrachten die we doen laten je ervaren wat er nog meer zou kunnen, wat er nog meer mogelijk is als je nieuwsgierig durft te zijn naar diegene die de zee in wil rennen. Niet zitten en praten, maar in de praktijk van alle dag doen en ervaren. Ontdekken waar het leven je draagt. Ik bied je een uitnodigende omgeving. Eentje die er juist naar is om je leukste talenten aan te wakkeren.

Mijn leukste talenten: 

Cappuccino’s drinken in kleine cafeetjes. Gesprekken voeren die me doen stuiteren. Dansen alsof niemand kijkt. Kampvuurtjes maken en de geur van rook in mijn haar ruiken. Kippenvel hebben. Opnieuw verliefd durven worden. Huilen als ik geraakt wordt, door wat dan ook. Veldboeketten plukken en lak hebben aan mijn hooikoorts. De belofte van een leeg podium en doen wat ik eigenlijk niet durf. Knuffelen, heel veel knuffelen! De stilte van een vroege ochtend absorberen. Stiekem naar mijn kinderen kijken en voelen hoe mijn hart overstroomt. Wijze dingen tegen anderen zeggen en me bedenken dat ik dat dan zelf ook wel moet opvolgen. gekke bekken trekken, met grote gebaren praten en rare stemmetjes opzetten.  

DOORBLOEI-INSPIRATIE IN JE MAIL?


←Ik ga er mee akkoord dat mijn gegevens worden gebruikt om mij met enige regelmaat een mail te sturen met blogs, aanbod en inspiratie voor sensitief begaafde kanjers. Hier lees je de privacy verklaring van The Sensitive Way

In samenwerking met: