Het ging nooit om het podium…

Zeker vijftig paar ogen kijken haar aan. Althans, dat denkt ze, want ze durft niet op te kijken.
Haar collega’s staan achter in de zaal. Ze stelt zich voor dat Frits een frons tussen zijn ogen heeft. Wim kijkt vast bemoedigend.
En Frank, haar leidinggevende, zegt waarschijnlijk iets tegen een collega, schuddend met zijn hoofd. Hij stelde haar voor dat ze deze presentatie, voor de klanten van het bedrijf, zou doen. “Zou hij al spijt hebben?” fantaseert ze, bijna dwangmatig, verder. 
Haar handen trillen, ze morst water terwijl ze een slokje wil drinken om haar droge lippen van elkaar te krijgen. 
“Shit, dat heeft iedereen gezien! Wat een afgang.” Vervolgens ratelt ze vijf minuten achter elkaar door zonder adem te halen, jaagt door wat sheets heen en weet niet hoe snel ze weg moet komen…

Ik denk dat ik na deze dag in 2000 zo’n vijftien jaar niet meer op een podium durfde. Het woord doen in een vergadering gaf me vergelijkbare ongemakkelijke gevoelens, dus ook dat deed ik minder. Eigenlijk alles waarbij ik zichtbaar was voelde niet fijn. Ik kon niet omgaan met het overweldigende gevoel van stress in mijn lijf, het gevoel de controle kwijt te zijn over mijn hartslag, spieren en ademhaling. Waarschijnlijk oogde het voor een buitenstaander lang niet zo erg als ik zelf ervoer. Maar de heftigheid van die emoties was voldoende.   

Niet altijd en niet bewust, maar langzaam werd ik onzekerder, onzichtbaarder en… ongelukkiger. Alles om die gevoelens van ongemak niet te hebben. Ik omzeilde ze, wapende me met de grootste glimlach of blufte mezelf er doorheen. Doodop en overprikkeld na afloop.
Als ik er al iets van zei, op zoek naar hulp of houvast, was het ach-daar-moet-jij-je-gewoon-niet-zo-druk-over-maken-antwoord elke keer weer onbevredigend. Want, hóé dan???

Sensitieve mensen neigen sneller tot vermijden. Je verwerkt alle prikkels dieper, dus ook jouw eigen ervaringen. Dieper verwerken kun je gelijk stellen aan heftiger ervaren.
Angst voor deze overprikkeling en de bijkomende negatieve emoties maken het nog groter en heftiger. We hebben vaak niet geleerd hoe we daar mee om kunnen gaan, dus willen er van weg. Daardoor hou je vooral jezelf tegen, hoe mooi en groot je dromen en verlangens ook zijn.

En weet je, dat is oké. Je kunt prima zo verder. Dat doe je immers al heel lang. Wachten tot je uitgerust bent, je voldoende energie hebt of je de moed gevonden hebt om iets wel te durven.
Want dan… dan zou je wel gaan. Dan word je, op jouw manier, wel weer zichtbaar. Dan wel…

Ik geloof wel dat het knelt vanbinnen. Dat jij jezelf niet meer zo leuk vindt en steeds hogere eisen bent gaan stellen aan jezelf. om dat te veranderen. Dat je het gevoel dat-dit-toch-niet-de-bedoeling-kan-zijn niet meer zo makkelijk weg kunt stoppen. Dat het ongeduld om jouw verlangen waar te maken steeds groter wordt. De tevredenheid niet meer voldoende is, hoe jij jezelf ook probeert te overtuigen. Maar, hóé dan?  

Vijfentwintig paar ogen kijken haar aan. Haar mede-cursusten naast het podium op een stoel. In een flits denkt ze terug aan die dag in 2000. Het voelt hetzelfde. Hoge hartslag, droge mond en gespannen spieren. Maar wat ze ook voelt is levenslust, plezier en nieuwsgierigheid.
Tijdens deze eindpresentatie van haar clownerie-opleiding in 2015.

De lessen en de presentatie herinnerden me aan wat er vòòr 2000 was. Speelruimte, creativiteit en onbevangenheid. Het ging en gaat nooit ècht om het podium. Het gaat altijd om het, op je eigen manier, oprekken van jouw comfortzone. Omdat het leven vele malen leuker wordt als je ergens naartoe gaat en je verlangen volgt, in plaats van gevreesde emoties of situaties probeert te vermijden.

Waar hou jij jezelf tegen? Waar begint jouw tevredenheid te schuren? Welk verlangen wordt te sterk? Wat wil jij aan durven gaan om jouw comfortzone een beetje op te rekken?

Ik leef het je voor, dit najaar:
* 4 en 5 oktober: Theatervoorstelling Doorzon is terug in het theater! Koop hier jouw kaartje.
* 20 september: Een nieuwe workshop in de Courage Club. Kijk hier voor een toffe primeur-prijs.