“Ik leef het je voor” schrijf ik. Maar is dat wel zo?

“Ik zie hoe hard je werkt voor deze voorstelling, maar ik zie jou niet .”
Haar stem klinkt rustig, liefdevol en helder. Terwijl ik de woorden diep tot me door laat dringen heeft de eerste traan zijn weg over mijn wang gevonden. Duizenden gedachten razen tegelijk door mijn hoofd in een poging er een acceptabel verhaal van te maken.
Mijn keel lijkt dichtgeknepen, de brok die erin zit voelt zwaar en donker. Hem wegslikken lukt niet. Ik onderdruk de neiging om op te staan en te gaan ijsberen. Weg te kijken. Een oplossing te zoeken. Een logisch antwoord. Weg te lopen zelfs. Eender wat, maar dit wil ik niet voelen.
Dit doet pijn.

 
Want ik voel, achter de uitvluchten, de excuses en de ja-maren, diep van binnen dat het klopt. Ik verstop me. Achter mooie foto’s, toffe nieuwe filmpjes en het succes van vorig jaar. 
Maar ik zèlf ben daardoor niet zichtbaar. Terwijl dat wel is waar de theatervoorstelling Doorzon over gaat. Jezelf niet meer verstoppen. Alle toffe, bijzondere en mooie kanten van jezelf in alle glorie, met de nodige zelfspot en humor, laten zien.
Maar ook de zorgen, zoektocht en worstelingen op de achtergrond in de spotlights zetten.
Zo'n voorstelling is er niet zomaar ineens. Ook al deed ik het al eens. Ook al was de zaal uitverkocht. Ook al waren de reacties lovend.
 
Jezelf laten zien betekent in mijn geval, ook hiermee opnieuw beginnen. Toegeven aan mezelf dat ik teleurgesteld ben. Omdat ik de teksten toch echt weer opnieuw moet leren. Omdat de kaartverkoop moeizamer gaat dan vorig jaar. Omdat ik dacht er al te zijn. Dat beseffen doet pijn. De gedachten hierover maken me onzeker en doen me twijfelen aan mijn keuzes. En dan trek ik me terug. 

Vorig jaar schreef ik steeds "Ik leef het je voor." Door dit gesprek besef ik me dat dit is wat ik nu anders doe. Ik leef het niet voor. Ik laat een mooi plaatje zien. Na dit gesprek,en de tranen die even niet te stoppen waren, voel ik de ruimte om dat ook nu weer te kunnen doen. Alle enthousiasme èn alle zorgen te laten zien. Want ik realiseer me ook dat dit groeien is. Dat deze momenten, hoe confronterend ook, maken dat je steeds een beetje dichter bij jezelf komt en je er steeds meer "gewoon" mag zijn.

En dat betekent dus ook voorleven hoe je soms iemand anders nodig hebt. Iemand die je laat zien wat er eigenlijk al voor je voeten lag. Wat je diep van binnen wel weet, maar waar je zelf nog niet bij kon. Of niet aanwilde. Of wat teveel pijn deed. Zodat je een stap kunt maken. Voor jezelf. 

Dat is waar Doorzon over gaat. Dat is waar The Sensitive Way over gaat. Dat is waar ik over schrijf.  
Waar verstop jij je achter? Wat laat jij liever niet zien? Waar zou jij graag zichtbaar mee zijn? Waar hou jij jezelf tegen?

Ik laat je in Doorzon zien wat voor hilarisch, ontroerends en moois er gebeurt als je jezelf durft te laten zien. Reserveer hier jouw kaarten.