Ik wil niet mediteren voor de hele wereld. Mag dat?

Ik vind het pittig, die quarantaine. Wat ik eigenlijk niet durf te typen, want de mensen in de zorg, die hebben het pas ècht pittig. Ik zie de mooiste initiatieven tot hulp en ondersteuning. Ik zie legio ondernemers hun nieuwe ik-help-je-door-de-crisis-heen-aanbod delen. Ik krijg inspiratie van de video's over thuiswerken. Ik voel me ontroerd door de prachtige liedjes. Ik ervaar verademing door de grapjes. En ik krijg van alles de tranen in mijn ogen. 

En ik? Ik werd steeds stiller. Het voelde alsof ik ook wat moest doen. Maar ik wist niet wat. Het voelde alsof ik ook 24-7 moest inspireren, maar ik wist niet hoe. 
Het voelde alsof ik alleen maar zou mogen mailen als ik "het antwoord" heb. En dat heb ik niet. Sterker nog, mijn sensitieve, alle-kanten-op-denkende-brein probeert hier nog steeds grip op te krijgen. Mijn emoties schieten alle kanten op, als zo'n balletje in de flipperkast. Ik kom tot niks,
maar heb wel inmiddels wel de tuin omgeploegd en een picknicktafel gebouwd.

Ik wil even niks. Mag dat? Alsjeblieft? 
Hoe ervaar jij dat? Wat wil jij? Als je het heel eerlijk zou durven zeggen? Mag je niet willen mediteren voor de wereld? Mag je in paniek zijn? Mag je moe zijn? Mag je de kids stikvervelend vinden? Mag je onrust voelen? Mag je vijf keer per dag huilen? Mag je jouw business niet in 5 stappen naar online om willen bouwen? Mag je jezelf een rotouder vinden? Mag je weg willen duiken onder een  deken? Mag je genieten? Mag je stiekem blij zijn dat je even niet hoeft te werken? Mag jij je zorgen maken over de toekomst? 

Het mag! Bij deze. 
Het is geweldig wat er allemaal ondernomen wordt, maar het is ook geweldig als we ons even terugtrekken. Je mag voelen wat dit met je doet. Ook al kun je het niet in woorden vangen. Je mag tijd nemen. En daarna pas in actie komen. Of niet. Bedachtzaamheid hoort bij jou. Diepgaande verwerking ook. En ik weet zeker dat er van daaruit iets prachtigs ontstaat. Dat je doet wat voor jou klopt. En daarmee voor anderen. 

Durft je eerst te voelen wat je lijf aan gevoelens en emoties heeft? Durf je eerst te ontdekken hoe die emoties als een soort golf komen en gaan? Durf je de gedachte toe te laten dat jij niet je emoties en gedachten bent? En durf je te geloven dat je oké ben als je helemaal niks doet?

Veel van wat we zien komt voort uit stress, angst en paniekvoetbal. Uit adrenaline die voortstuwt, focus geeft en vindingrijk maakt. En dat is goed. We krijgen dingen voor elkaar die nu nodig zijn. Maar we maken daardoor ook bizarre korte termijn keuzes als WC-papier hamsteren, omdat dit ons een gevoel van controle geeft. Zodat we onze kwetsbaarheid niet voelen. Maar we zijn het wel. Kwetsbaar. Dat waren we overigens altijd al, maar nu is de confrontatie groter. 

Wat kan ik voor je doen? 
Voorzichtige grootdromers, sensitieve bikkels en temperamentvolle stuiterballen kunnen groter, verder en breder denken. Dat doen we razendsnel. Maar omdat we alles diepgaander verwerken kost dat wel meer tijd. Hebben vaak de mooiste visies op de wereld en op de actualiteiten. En mogen soms nog leren om de moed te vinden dit uit te spreken. Op dat moment en die manier die bij hen past. Dus laat je niet opjagen. Alle schermen vallen weg, deze dagen. We zijn allemaal mens onder elkaar. Ieder op zijn of haar eigen manier. 

Waar heb jij behoefte aan? Waar wil je meer moed voor voelen? Waar heb je veerkracht voor nodig? Wat wil jij, juist in deze tijd, van jezelf laten zien? Welke gedachte of welk idee zou jij dapper willen durven uiten? Of op welke manier wil jij juist niets durven doen?

Je mag het kwijt op marielle@thesensitiveway.com. Ik heb niet alle antwoorden, verre van zelfs ;-) , maar heb wel een luisterend oor voor dat wat jij wilt laten horen. Het helpt namelijk, om dat te uiten wat je niet makkelijk deelt. Om er even ruimte voor te geven. Dan wordt het milder. Ik help je graag het te dragen. 

Zorg voor jezelf. Zorg voor elkaar.