Nog een keer! De metafoor van de achtbaan.

Dinsdag elf juni jongstleden. Studiedag. Vijf minuten over tien ‘s ochtends. In de rij voor De Baron in de Efteling. Enthousiaste en uitgelaten mensen om me heen, waaronder mijn lief en onze kinderen. En ik? Ik voel me met de minuut misselijker worden.

Een week of vijf daarvoor benoemde een vriendin, toen ik de stress deelde over mijn nieuwe plannen, de achtbaan als metafoor voor het ondernemerschap. Of, zo je wilt, voor het leven. Stap je in met open ogen, je armen omhoog en lach je voluit ook al weet je niet wat er komt? Of zit je met je ogen stijf dichtgeknepen, al schietgebedjes prevelend te wachten tot alles voorbij is? In een flits wist ik “Ik moet 11 juni in De Baron!”

Wat eerder een briljante, logische actie leek, voelt nu, om vijf over 10 ’s ochtends, als de grootste fout van mijn leven. Wat dacht ik? Ik, die al misselijk wordt als we iets te hand over een drempel rijden. Of als ik opzij kijk terwijl de auto een bocht maakt.

Ik voel me inmiddels ècht ziek, mijn hartslag verslaat Max Verstappen en al mijn spieren maken zich klaar om weg te sprinten zodra ik kan.

En toch, door dit alles heen, weet ik “Zo voel ik me ook voor een workshop, voordat ik het podium op stap of wanneer ik mezelf voorstel op een netwerkbijeenkomst.” Gespannen, me meer dan bewust van alle sensaties, emoties en gedachten.

Als sensitief mens sta je open voor ervaring, het zit in je aard. Je bent je meer bewust van emoties en fysieke sensaties. Je verwerkt ze diepgaander en dus intenser. Het is niet dat jij iets niet kunt, of dat iets te moeilijk voor je is. We hebben wel onvoldoende geleerd om oké te zijn met dergelijke heftige gevoelens. We leren dat je het “gewoon” moet doen. Hierdoor kan een vicieuze cirkel ontstaan van je schouders ergens onder zetten, het “gewoon” doen en boos worden op jezelf, omdat die gevoelens maar niet over gaan. Waardoor je steeds minder durft.

Daarom stel ik mezelf af en toe bewust bloot aan vergelijkbare emoties, gedachten en fysieke sensaties. Zodat ik eraan wen, de heftigheid beter leer dragen, ontdek dat ik ook dan functioneer en dat het voorbij gaat. En omdat ik me, wanneer ik weer voor een nieuwe groep sta, hieraan herinneren.

Tien voor half elf. Ik zit inmiddels stevig vastgesnoerd in de stoel. Ik wil hier weg! “Zei ik dat nu hardop of dacht ik het alleen?” vraag ik me af. Ik verleg mijn focus naar mijn lichaam. “Wat voel ik? Waar zit spanning? Waar voel ik mijn ademhaling? Wat gebeurt er als ik mijn tenen wiebel? Als ik mijn vingers beweeg?” Het helpt. Een beetje. Ik blijf in ieder geval zitten. In plaats van tegen het personeel te roepen dat ik er NU uit moest.

En daar gaan we. Recht omlaag, mijn ogen stijf dicht, mijn knokkels wit van het knijpen in de beugel. Wonderlijk genoeg herinner ik me waarom ik hier ben. Net voor we, door de rook heen, ondergronds gaan doe ik mijn ogen open. Open mijn mond voor een keiharde gil. Er verschijnt als vanzelf een lach om mijn mond. Daar ga ik!

Als je ooit in De Baron geweest bent dan weet je dat je er uit bent voordat je jouw eigen naam kon noemen. Dus om acht voor half elf sta ik buiten. Trillend op mijn benen, hartslag sky-high, euforie ten top en de vraag “Zullen we nog een keer?” uit mijn mond.

En dat is wat ik doe. Nog een keer!
Zo staat de Theatervoorstelling Doorzon op 4 en 5 oktober weer in het theater! Daar vertel ik meer over mijn zoektocht in het leven als sensitief mens. Hier vind je alle informatie.