De waardevolle lessen van een rotdag.

Woensdag een week geleden. Ik heb een rotdag. Zo een waarvan je het ’s ochtends al weet, "Dit wordt een rotdag."  “Dus,” zo denkt mijn briljante, creatieve, diepgaand verwerkende hoofd bij het wakker worden “dit moet anders.” Het heeft alle risico’s in kaart gebracht, opties naast elkaar gezet, gevoelens geïnterpreteerd en uiteindelijk het beste scenario gevonden.
Even de losse eindjes afhandelen en regelen. Daarna voel ik me zonder twijfel weer helemaal heppiedepeppie. Niet piepen. Gewoon een beetje harder werken, die schouders eronder en Go Go Go.
Perfect vermijdingsmechanisme. Tot ik mezelf, nog geen uur later, in tranen in mijn auto aantref. Ik wilde vandaag met een cappuccino en een tijdschrift in een cafeetje zitten. Mijn zelfzorg-moment. Ik zie het in rook opgaan. “Zonder dat cappuccino- moment kan ik dit allemaal niet. Ik moet eerst onder een dekentje op de bank uitrusten.“ sipt mijn hoofd nu.

 
En dan verandert er iets. Deze herken ik. Dit is het ik-kan-het-niet-verhaal.
Het dekentje op de bank is in dit geval helemaal geen uitrusten. Het is weer een perfect vermijdingsmechanisme. Dit is schuilen tot de stress weg is, tot ik meer tijd heb, tot ik me minder overweldigd voel, tot ooit. 
Maar als ik dat doe dan zal ik niet leren dat ik oké ben als ik me klote voel. Ik zal niet leren dat ik mezelf prima kan dragen als het tegen zit. Ik zal niet leren dat dit betekent dat ik het leven ten volste leef. 
 
Ik zal mezelf wel steeds weer negatief bevestigen als ik overweldigd, moe of bang ben. Ik zal blijven geloven dat ik het niet kan. Ik zal wel mezelf tegenhouden om me op mijn gemak te voelen met mijn ongemak.
Juist op deze momenten mag je zoeken naar het kleinste moedige stapje dat je kunt zetten om goed voor mezelf te zorgen in het licht van je doelen en verlangens. Niet je gevoel uitschakelen, je schouders eronder, maar met uitnodigende, nieuwsgierige spanning een stapje zetten dat je lichter doet voelen dan daarvoor.
 
Door mezelf nu een andere vraag te stellen, komt er een ander verhaal en ruimte. Ik zal afhandelen wat er nu echt noodzakelijk is. Dat blijkt niet eens zoveel. Waardoor ik een klein uurtje later beland in een café. Niet die ik in mijn hoofd had, maar ze hebben cappuccino. En tijdschriften. En... een glaasje likeur met slagroom!!!
 
En dan verandert er nog iets. Er ontstaat een verlangen om ècht mijn levenslust weer te voelen op deze rotdag. Ik denk terug aan een post van een vriendin. Over het uitlikken van zo’n borrelglaasje. Durf ik? Wat zullen anderen vinden? Dat doe je toch niet? Een gniffel ontsnapt mijn keel. Voor ik het weet lik ik het glaasje zo ver mogelijk leeg. Het restje veeg ik er met mijn vinger uit. En nog eens. Lachend om mezelf. Om me heen loerend of iemand het ziet zodat ze mee kunnen genieten.
Ik ben er weer.
 
Klanten zeggen vaak dat ze af willen van die uitersten in emoties. Dat ze rust willen. Maar als ik doorvraag dan willen ze juist hun levenslust vaker voelen.
Weet je, je zult niet minder intens gaan ervaren. Dat zit in je systeem. Je hebt je emoties nodig om te duiden en te leren. En ze maken ook dat je intens geniet. Dat wil je niet kwijt, toch? Je hoofd zal ook niet stoppen met denken, daar is het voor gemaakt. Je kunt jezelf wel een andere vraag leren stellen, zodat de gedachten ondersteunend zijn. En je kunt leren om niet alles te geloven wat je denkt.
 
Het geven van een naam aan je gedachten, jezelf een andere vraag stellen en het uitlikken van borrelglaasjes zijn oefeningen uit de Toolbox voor Veerkracht waar ik mee werk.
Ze trainen onbevangenheid en flexibiliteit. Twee van de acht onderdelen die je mag trainen om midden in het leven te durven staan met alles van jezelf. En te durven voelen dat je oké bent zoals je bent. Dat je verbinding, plezier en groei waard bent. Jij bent niet jouw emoties. Jij bent niet jouw verhaal.
 
Wil je weten hoe ik je hierbij kan helpen? Neem dan eens contact met me op.
Dat kan via het formulier op deze pagina. We onderzoeken samen welke rol sensitiviteit in jouw leven speelt, wat jouw diepste verlangen is en waar je jezelf toestemming voor mag geven om vol overgave trots te zijn op jezelf. Ook op rotdagen.

Ik spreek je graag!