“Zeg Marielle, wat doe jij eigenlijk?”

“Zeg Marielle, wat doe jij eigenlijk?”
Terwijl ik een diepe ademteug neem, mijn brein zich razendsnel opmaakt voor het perfect passende antwoord op deze vraag, inclusief de juiste gelaagdheid zonder langdradig te zijn en de, uiteraard verdiepende, doch luchtige, illustratieve grappen, kijk ik op. In zes paar verwachtingsvolle ogen, de eigenaren tussen 10 en 50 jaar. Waaronder de 17 jarige vraagsteller met een nieuwsgierige, licht spottende blik in zijn ogen. Of maak ik dat er alleen maar zelf van? 
Ik mompel iets vaags over faalvaardigheid, veerkracht en gekke spelletjes. Onderwijl, lichtelijk in paniek, dichtklappend. Strak als een oester. Deze vraag kwam te plotseling, vanuit een onverwachte hoek en met een te gemêleerd publiek.  

Want ja, wat doe ik eigenlijk? Deze vraag stelt mijn strenge, innerlijke rechter zich momenteel regelmatig, vaak met een honende ondertoon. En hoewel ik weet dat dit een goed  teken is, dat dit schuren goed is, dat ik vooruit wil en dat dit een uitnodiging is tot groei, voelt het behoorlijk naar. En dat werd allemaal in één klap getriggerd door deze oprechte vraag. Enter de gesloten oester. Oei, wat herkende ik die van die talloze eerdere keren.

Maar dit is juist wat ik doe! Ik help je ontdekken waar je jezelf tegenhoudt, waar je dichtklapt, stil wordt of het er maar bij laat zitten. Ik help je ervaren dat je op dit vlak wellicht nog wat te leren hebt, maar dat dit niet betekent dat je het niet voort mag zetten. Dat je de woorden niet weet wil niet zeggen dat je niet goed bent in mijn werk. Dat je dichtklapt neemt jouw verlangen niet weg.

Ik laat je spelen met je naaste groeizone, naar waar het spannend is, maar je ook nog plezier hebt. Omdat je dan leert. En voelt hoe je oké ben, met alles wat bij jou hoort. Naar hoe je, vanuit je verlangen, jezelf uit mag dragen, jezelf vieren. Met alles dat er al is. Met het dapperste, kleinste stapje. Je mag zoeken naar hoe jij jezelf hierin uitdaagt. Hoe je de stress van dat moment ombuigt naar een leermoment, naar een kans om meer zorgeloosheid en plezier voor jezelf te creëren. Want dat je in zo’n gesprek dichtklapt wil niet zeggen dat je dat altijd doet. En het wil ook niet zeggen dat je maar stil moet blijven. Hoe zou je het wel durven?

En daarom, beste vragensteller van 17, heb ik er even over nagedacht. Doe jij dat wel eens? Het jezelf gunnen om ergens even over na te denken? Of wil je meteen een pasklaar antwoord hebben, omdat dit anders niet chill is? Zeg jij wel eens tegen je vrienden dat je iets niet weet? Of kijk je wel uit, omdat je niet af wil gaan in hun ogen. Lach je mee om de flauwe grappen die je wel degelijk raken. Maakt het je soms, stiekem, diep van binnen ook wat onzeker, toch? Alsof je het nog niet goed genoeg doet. Of je voelt je er soms anders dan anderen door. Da’s niet zo’n fijn gevoel.

Dat heeft iedereen wel eens. Het wordt naar als je daardoor niet echt jezelf kunt zijn. Als je er boos om wordt, je afreageert, denkt dat het aan jou ligt. Als je je aanpast, denkt dat je toch niets kunt veranderen en je eigen voorzichtige dromen over jouw toekomst opzij schuift. Als je achter je game-spel duikt om dat allemaal maar niet te hoeven ervaren of je te vaak onbegrepen hebt gevoeld.

Mensen die het niet meer lukt om dit zelf om te draaien, die er stress van krijgen of hun eigen unieke mens-zijn kwijtraken, die help ik. Met simpele balspelletjes, gekke bekken trekken en opdrachten die net op het randje van spannend zijn. Want daardoor vergroot je veerkracht en ontdek je dat je eigenlijk best wel heel erg leuk bent als je gewoon jezelf bent en dat die shit van het leven er gewoon bij hoort.  

Dan ga ik nu nadenken over wat ik de directeur van een multinational ga vertellen 😉